Vandaag praten we met Amanda Moura Pietrzak – operationeel directeur van Legia Ladies en ambassadeur van de horloges van Balticus.
1. Waar kom je vandaan?
Ik kom uit Brazilië. Ik ben geboren in Belo Horizonte en woonde daar tot mijn achttiende. Daarna verhuisde ik naar de Verenigde Staten (Connecticut), waar ik mijn man leerde kennen. Voor hem verhuisde ik in 2018 naar Polen. Eerst woonden we in Leszno, in Groot-Polen, en nu wonen we in Warschau.
2. Hoe verliep je voetbalcarrière? Wanneer besefte je dat je beter was dan je leeftijdsgenoten, en hoeveel jongens speelde je op het schoolplein voorbij? Hoe reageerden ze daarop?
Ik begon met voetballen toen ik pas drie jaar oud was. Mijn broer voetbalde ook, dus mijn ouders zagen al snel dat ik er aanleg voor had, goed bewoog en er gewoon dol op was. Het was makkelijker om me op voetbaltraining te doen, omdat mijn broer al trainde.
Toen ik acht tot tien jaar oud was, speelde ik alleen met jongens. Dat was een geweldige tijd voor mijn ontwikkeling als voetbalster. Opmerkelijk genoeg kreeg ik nooit te maken met vooroordelen van de jongens in het team – ze waren als broers voor me en namen me ongelooflijk goed op in de groep. Alleen de volwassenen zorgden voor moeilijkheden: ouders van andere kinderen schreeuwden weleens tegen de trainer wanneer ik in de basis stond. En om voor de hand liggende praktische redenen moest ik me omkleden in de auto van mijn vader, niet in de kleedkamer met de jongens.
Als kind begreep ik toen helemaal niet waarom andere meisjes niet voetbalden. Ik was zo hecht met de jongens en met die omgeving dat ik voelde dat ik daar gewoon thuishoorde. Pas later, toen ik ouder werd, begreep ik hoe groot die ongelijkheid was.
3. Werd je in je land als een ‘jongensmeisje’ gezien toen je begon met voetballen, of was het in Brazilië heel normaal dat een meisje voetbalde?
In de jaren negentig en aan het begin van de jaren tweeduizend was het in Brazilië helemaal niet gebruikelijk dat meisjes voetbalden. Natuurlijk hadden we op mijn school een team en speelden we veel zaalvoetbalwedstrijden, maar vrouwenteams op grote grasvelden waren zeldzaam. Als ze er al waren, dan vooral in São Paulo – in Belo Horizonte verschenen ze pas veel later.
Het beste bewijs dat er destijds helemaal geen structuur, academies of ontwikkelingsmogelijkheden voor meisjes waren, is dat ik op mijn veertiende al bij het eerste elftal van Atlético Mineiro kwam! Ik was een kind dat met vrouwen van dertig speelde. In die omstandigheden was het heel moeilijk om een professionele toekomst in het voetbal voor je te zien. Dat was de belangrijkste reden waarom ik besloot naar de Verenigde Staten te vertrekken voor mijn studie aan een universiteit.
Maar terug naar mijn jeugd: voor mij was het vanzelfsprekend om gewoon met jongens te spelen. Sommigen accepteerden dat, anderen lachten me uit of geloofden niet in me. En ik? Ik vond het gewoon heerlijk om ze te laten zien hoe erg ze het mis hadden.
4. Op welke positie speelde je het vaakst?
Mijn hele leven in Brazilië was ik een echte ‘nummer negen’. Soms speelde ik alleen in de spits, soms samen met een andere aanvaller – en in een duo voorin in een 4-4-2-opstelling voelde ik me het beste.
Na mijn vertrek naar de Verenigde Staten begon dat allemaal te veranderen. De trainers stelden me daar vaker op als ‘nummer tien’. In Polen speelde ik bij Legia Ladies zowel als nummer tien als op de ‘acht’ op het middenveld.
5. Wie heeft de grootste invloed op je gehad als sporter en als mens?
Ik zou zeggen mijn broer – zowel in positieve als in moeilijkere zin. Hij was profvoetballer en heel bekend in Brazilië. Hij is tien jaar ouder dan ik en was mijn hele jeugd mijn absolute held, tegen wie ik enorm opkeek. Hij bracht vaak voetballen, voetbalschoenen en tenues voor me mee, en met hem deelde ik mijn grootste passie.
Toen ik volwassen werd, begonnen onze wegen echter uiteen te lopen. Mijn broer was het er niet helemaal mee eens dat ik professioneel zou voetballen of naar de Verenigde Staten zou gaan. Paradoxaal genoeg zorgde juist zijn grote succes ervoor dat ik Brazilië heel graag wilde verlaten – ik moest mijn eigen identiteit opbouwen, mijn eigen weg inslaan en mijn eigen verhaal schrijven, in plaats van alleen maar ‘de zus van een beroemde voetballer’ te zijn.
Ook de periode waarin ik bij dezelfde club speelde als hij, heeft grote invloed gehad op mijn karakter en op wie ik nu ben. Ik heb het niet eens over een diepgaande discussie over wereldwijde loonongelijkheid in de sport, maar over gewone, proportionele rechtvaardigheid – de salarissen van vrouwen werden totaal niet serieus genomen. Die ervaring heeft mijn vastberadenheid gevormd en bij mij een enorme behoefte gewekt om echt iets te doen aan de positie van vrouwen in de sport.
Wat betreft wie ik als mens ben, hebben mijn moeder en mijn man de grootste invloed gehad – ieder van hen heeft iets heel bijzonders aan mijn leven toegevoegd.
Mijn moeder heeft altijd onvoorwaardelijk in me geloofd, leerde me hoog te mikken en gaf me een enorme dosis creativiteit, empathie en die bijzondere levenslust (mijn eigen special sauce). Mijn man hielp me mijn talenten verder te ontwikkelen en om te zetten in concrete acties. Hij leerde me mijn doelen zakelijker, georganiseerder, gedisciplineerder en strategischer aan te pakken. De combinatie van die twee werelden heeft me opnieuw gevormd.
6. Wat beschouw je als je grootste sportieve prestatie?
Mijn grootste prestaties zijn dat ik met Atlético Mineiro drie keer het staatskampioenschap (Campeonato Mineiro) in Brazilië heb gewonnen en de landelijke fase van de universiteitscompetitie NCAA Division II in de Verenigde Staten heb bereikt.
7. Heb je nog andere hobby’s waar je net zo veel van houdt als van voetbal?
Ik ben dol op televisie en films – ik ben in hart en nieren actrice, het zit diep in me! In Polen heb ik al in 21 reclames gespeeld en ook een rol gekregen in een dramaserie. Ik hou absoluut van acteren en voor de camera werken!
8. Hoe breng je je vrije tijd door?
Ik breng mijn vrije tijd graag door met mijn man, onze zoon en onze hond. We spelen samen videogames, lezen boeken en spelen superhelden. Maar ik hou het meest van zonnige dagen – dan zet ik gewoon Braziliaanse muziek op, geniet ik van de goede vibes en koester ik de momenten met mijn gezin.
9. Wat vind je leuk aan Polen? Wat zijn de verschillen tussen de twee landen, Polen en Brazilië? Heb je een cultuurschok meegemaakt toen je naar Polen kwam?
Ik hou op een heel andere manier van Polen dan van Brazilië. De twee landen kunnen in sommige opzichten erg op elkaar lijken – bijvoorbeeld wat religiositeit of soms de openheid van mensen betreft – maar verschillen tegelijkertijd enorm qua cultuur, energieniveau en het uiten van emoties. Brazilianen zijn ontzettend sentimenteel, hartelijk, vrolijk en open. Wat eten en muziek betreft, geef ik absoluut de voorkeur aan de Braziliaanse varianten. Dat mis ik het meest, naast mijn familie. Soms mis ik ook een goed, Braziliaans, totaal wild feest.
Aan de andere kant ben ik in Polen dol op de netheid, organisatie, rust en algehele levenskwaliteit. Dat is een enorm pluspunt van dit land.
Die botsing van temperamenten merk je ook in het dagelijks leven. In Polen hoor ik vaak dat ik te luid of te vrolijk ben en dat ik mensen daarmee stoor. In Brazilië is zo’n expressie heel normaal, dus ik moest eraan wennen – dat was voor mij een flinke cultuurschok.
10. Laten we het over horloges hebben. Of en sinds wanneer ben je geïnteresseerd in horloges? Weet je nog wat je eerste horloge was? Heb je een favoriet horloge?
O ja, ik ben dol op horloges! Ik was altijd al een beetje een jongensmeisje wat mijn interesses betreft – ik hou van auto’s, horloges, voetbal en videogames. Ik vind horloges echte klassiekers en geweldige sieraden voor vrouwen, al kies ik zelf soms zelfs liever voor herenmodellen.
Ik weet mijn eerste horloge nog heel goed – het was een iconische Casio met rekenmachine, gevolgd door een sportieve Nike Triax. Ik heb heel wat horloges in mijn collectie, van modemerken tot prachtige uurwerken van Balticus. Dat merk waardeer ik het meest en daar ben ik het dolst op. Maar de horloges die van mijn overleden moeder waren, betekenen me het meest. Ze hebben voor mij puur emotionele waarde. Ze zijn me absoluut onbetaalbaar dierbaar.
11. Wanneer begon de samenwerking met Balticus? Hoe is die eigenlijk tot stand gekomen?
Alles begon in Zakopane, tijdens een voetbalconferentie georganiseerd door het ministerie van Sport. Ik nam deel aan een van de paneldiscussies en ’s avonds leerde ik Bartosz Knop kennen – een geweldige man achter dit merk. Hij was ontzettend aardig, liet me zijn horloges zien en ik was meteen onder de indruk van zijn idee om de Baltische regio en de trots op Pools vakmanschap te promoten. We hadden meteen een goede klik. Een tijdje later nodigde Bartosz me uit om zijn horloges beter te leren kennen en ze te passen.
Ik was er meteen weg van en werd letterlijk merkambassadeur – ik begon erover te vertellen aan familie en vrienden, van wie velen inmiddels zelf een model hebben gekocht. Onze samenwerking is heel natuurlijk: ik promoot de horloges overal waar ik kom en plaats berichten op sociale media, maar mond-tot-mondreclame is hierbij het belangrijkst – mensen vragen me uit zichzelf enthousiast naar de modellen die ik draag. Op elk belangrijk evenement laat ik ze trots zien. Bovendien komt onze band ook professioneel goed van pas – als COO van Legia Ladies ben ik erg blij dat Balticus ook als partner met onze club samenwerkt.
12. Wat verwacht je van de samenwerking met ons bedrijf?
Ik verwacht vooral horloges die de tand des tijds doorstaan en mooie herinneringen met zich meedragen. Voor mij draait deze samenwerking niet alleen om een product – het gaat om relaties, geweldige mensen die ik op mijn pad ontmoet en de gezamenlijke energie die ons nog jarenlang bijblijft.
13. Welk horloge van Balticus ligt je het meest na aan het hart? Hoeveel en welke horloges van ons merk heb je in je collectie?
Mijn absolute favoriet, waar ik ook de meeste complimenten over krijg, is de meteorietversie van Gwiezdny Pył (StarDust). Het horloge is op een bijzondere manier verfijnd en heeft tegelijkertijd een ongelooflijke diepte en karakter. Het is gewoon prachtig.
Ik heb momenteel vier horloges van dit merk in mijn collectie: de eerder genoemde Gwiezdny Pył Meteoryt, de Moonfish in zilver-groen, de New Sky in zilver-wit en de Gwiezdny Pył Power Reserve in het zwart – die laatste is suuuper stijlvol!
Bedankt voor het gesprek, vol Braziliaans temperament en emotie.
