Vandaag spreken we met Amanda Moura Pietrzak – operationeel directeur van Legia Ladies en ambassadeur van Balticus-horloges.
1. Waar kom je vandaan?
Ik kom uit Brazilië. Ik ben geboren in Belo Horizonte en heb daar tot mijn achttiende gewoond. Daarna verhuisde ik naar de Verenigde Staten (naar Connecticut), waar ik mijn man leerde kennen. Voor hem verhuisde ik in 2018 naar Polen. Eerst woonden we in Leszno, in Groot-Polen, en nu wonen we in Warschau.
2. Hoe verliep je voetbalcarrière? Wanneer besefte je dat je beter was dan je leeftijdsgenoten, en hoeveel jongens speelde je op het schoolplein eruit? Hoe reageerden ze daarop?
Ik begon met voetballen toen ik nog maar drie jaar oud was. Mijn broer voetbalde ook, dus mijn ouders merkten al snel dat ik er aanleg voor had, goed bewoog en er gewoon dol op was. Het was makkelijker om me op training te doen, omdat mijn broer al voetbalde.
Toen ik acht tot tien jaar oud was, speelde ik uitsluitend met jongens. Dat was een geweldige tijd voor mijn ontwikkeling als voetbalster. Interessant genoeg kreeg ik nooit te maken met vooroordelen van de jongens in het team – ze waren als broers voor me en namen me ontzettend goed op in hun groep. Alleen de volwassenen maakten het moeilijk: ouders van andere kinderen schreeuwden soms tegen de trainer als ik in de basis stond. En om voor de hand liggende praktische redenen moest ik me omkleden in de auto van mijn vader, in plaats van in de kleedkamer met de jongens.
Als kind begreep ik helemaal niet waarom andere meisjes niet voetbalden. Ik was zo hecht met de jongens en die omgeving dat ik het gevoel had dat ik daar gewoon thuishoorde. Pas later, toen ik ouder werd, besefte ik hoe groot die ongelijkheid was.
3. Werd je toen je begon met voetballen in je land gezien als een „tomboy”, of was het in Brazilië normaal dat een meisje voetbalde?
In de jaren negentig en begin jaren 2000 was het helemaal niet gebruikelijk dat meisjes in Brazilië voetbalden. Natuurlijk hadden we op mijn school een team en speelden we veel zaalvoetbalwedstrijden, maar vrouwenteams op grote natuurgrasvelden waren zeldzaam. Als ze er al waren, dan vooral in São Paulo – in Belo Horizonte verschenen ze pas veel later.
Het beste bewijs dat er destijds totaal geen structuur, academies of ontwikkelingsmogelijkheden voor meisjes waren, is dat ik op mijn veertiende al bij het eerste elftal van Atlético Mineiro kwam! Ik was een kind dat met vrouwen van dertig jaar speelde. In die omstandigheden was het heel moeilijk om een professionele toekomst in het voetbal voor je te zien. Dat was de belangrijkste reden waarom ik besloot naar de VS te vertrekken voor mijn studie.
Maar terug naar mijn jeugd: voor mij was het heel normaal om gewoon met jongens te voetballen. Sommigen accepteerden dat, anderen lachten me uit of twijfelden aan me. En ik? Ik vond het gewoon geweldig om ze te laten zien hoe erg ze het mis hadden.
4. Op welke positie speelde je het vaakst?
Mijn hele leven in Brazilië was ik een typische „nummer negen”. Soms speelde ik als enige spits, hoog voorin, en soms samen met een andere spits. In een tweespitsensysteem met 4-4-2 voelde ik me het beste.
Alles begon te veranderen nadat ik naar de VS was verhuisd. Daar begonnen trainers me meer als „nummer tien” op te stellen. In Polen speelde ik bij Legia Ladies zowel als nummer tien als op „acht” op het middenveld.
5. Wie heeft de grootste invloed op je gehad, als sporter en als mens?
Ik zou mijn broer zeggen – zowel in positieve als in moeilijkere zin. Hij was profvoetballer en erg bekend in Brazilië. Hij is tien jaar ouder dan ik en was tijdens mijn hele jeugd mijn absolute held; ik keek enorm tegen hem op. Hij bracht vaak ballen, voetbalschoenen en tenues voor me mee, en met hem deelde ik mijn grootste passie.
Toen ik volwassen werd, begonnen onze wegen echter uiteen te lopen. Mijn broer was het er niet helemaal mee eens dat ik professioneel zou voetballen of naar de VS zou vertrekken. Paradoxaal genoeg zorgde juist zijn grote succes ervoor dat ik Brazilië graag wilde verlaten. Ik moest mijn eigen identiteit opbouwen, mijn eigen weg volgen en mijn eigen verhaal schrijven, in plaats van alleen maar „de zus van een beroemde voetballer” te zijn.
Ook de periode waarin ik bij dezelfde club speelde als hij, heeft een enorme invloed gehad op mijn karakter en op wie ik nu ben. Ik heb het niet eens over een diepgaande discussie over wereldwijde loonongelijkheid in de sport, maar over gewone, evenredige rechtvaardigheid – de salarissen van vrouwen werden totaal niet serieus genomen. Die ervaring heeft mijn vastberadenheid gevormd en in mij een grote behoefte aangewakkerd om echt iets te doen aan de positie van vrouwen in de sport.
Wat mij als mens heeft gevormd, zijn vooral mijn moeder en mijn man – ieder van hen heeft iets heel bijzonders aan mijn leven toegevoegd.
Mijn moeder heeft altijd onvoorwaardelijk in me geloofd, geleerd hoog te mikken en me enorm veel creativiteit en empathie meegegeven, evenals die bijzondere levenslustige „vonk” (mijn eigen geheime ingrediënt). Mijn man heeft me geholpen mijn talenten te verfijnen en om te zetten in concrete acties. Hij leerde me mijn doelen op een inhoudelijkere, meer georganiseerde, gedisciplineerde en strategische manier aan te pakken. Door die twee werelden te combineren, ben ik opnieuw gevormd.
6. Wat beschouw je als je grootste sportieve succes?
Mijn grootste succes is dat ik met Atlético Mineiro drie keer het staatskampioenschap (Campeonato Mineiro) in Brazilië heb gewonnen en de landelijke fase van de NCAA Division II-collegecompetitie in de Verenigde Staten heb bereikt.
7. Heb je nog andere hobby’s waar je net zo veel van houdt als van voetbal?
Ik ben dol op televisie en films – ik ben actrice in hart en nieren, het zit diep in mijn ziel! In Polen heb ik al in 21 reclames gespeeld en ook een rol in een dramaserie gekregen. Ik hou absoluut van acteren en voor de camera werken!
8. Hoe breng je je vrije tijd door?
Ik breng mijn vrije tijd graag door met mijn man, onze zoon en onze hond. Samen spelen we videogames, lezen we boeken en doen we alsof we superhelden zijn. Het allerliefst heb ik zonnige dagen – dan zet ik gewoon Braziliaanse muziek op, geniet ik van de goede sfeer en breng ik fijne momenten door met mijn gezin.
9. Wat vind je fijn aan Polen? Wat zijn de verschillen tussen Polen en Brazilië? Heb je een cultuurschok ervaren toen je naar Polen kwam?
Ik hou op een heel andere manier van Polen dan van Brazilië. De twee landen kunnen in sommige opzichten erg op elkaar lijken – bijvoorbeeld wat religiositeit betreft of soms de openheid van mensen – maar tegelijk verschillen ze sterk in cultuur, energieniveau en de manier waarop emoties worden geuit. Brazilianen zijn enorm sentimenteel, expressief, vrolijk en open. Als het om eten en muziek gaat, geef ik beslist de voorkeur aan de Braziliaanse, en dat is iets wat ik het meest mis, na mijn familie. Soms mis ik ook een goed, Braziliaans, compleet wild feestje.
Aan de andere kant ben ik in Polen helemaal weg van de netheid, organisatie, rust en de algemene levenskwaliteit. Dat is een enorm voordeel van dit land.
Dat verschil in temperament merk je ook in het dagelijks leven. In Polen hoor ik vaak dat ik te luid of te vrolijk ben en dat anderen daar last van hebben. In Brazilië is zo’n expressieve manier van doen heel normaal, dus hier moest ik eraan wennen – dat was voor mij een flinke cultuurschok.
10. Laten we het over horloges hebben. Of sinds wanneer ben je geïnteresseerd in horloges? Herinner je je je eerste horloge nog? Heb je een favoriet?
O ja, ik ben dol op horloges! Qua interesses was ik altijd al meer een tomboy – ik hou van auto’s, horloges, voetbal en videogames. Ik vind horloges echte klassiekers en geweldige sieraden voor vrouwen, al kies ik zelf soms liever voor herenmodellen.
Ik weet mijn eerste horloge nog heel goed – het was een iconische Casio met rekenmachine, en daarna had ik een sportieve Nike Triax. Ik heb een flinke horlogecollectie, van modemerken tot prachtige uurwerken van Balticus. Dat merk waardeer ik en daar ben ik het meest dol op. Maar de horloges die van mijn overleden moeder waren, koester ik het meest. Ze hebben voor mij uitsluitend emotionele waarde en zijn absoluut onbetaalbaar.
11. Wanneer begon de samenwerking met Balticus? Hoe is die eigenlijk tot stand gekomen?
Alles begon in Zakopane, tijdens een voetbalconferentie georganiseerd door het ministerie van Sport. Ik nam deel aan een van de panelgesprekken en ontmoette ’s avonds Bartosz Knop, de geweldige man achter dit merk. Hij was ontzettend aardig, liet me zijn horloges zien en ik was meteen onder de indruk van zijn idee om de Baltische regio en de trots op Pools vakmanschap te promoten. We klikten meteen. Een tijdje later nodigde Bartosz me uit om zijn horloges beter te leren kennen en ze te passen.
Ik was er meteen weg van en werd letterlijk ambassadeur van het merk – ik begon erover te vertellen aan familie en vrienden, van wie velen inmiddels een model hebben gekocht. Onze samenwerking is heel natuurlijk: ik promoot de horloges overal waar ik kom en plaats berichten op sociale media, maar mond-tot-mondreclame is daarbij het belangrijkst – mensen vragen me zelf enthousiast naar de modellen die ik draag. Op elk belangrijk evenement laat ik ze met trots zien. Bovendien heeft deze relatie ook een mooie professionele kant: als COO van Legia Ladies ben ik erg blij dat Balticus ook als partner met onze club samenwerkt.
12. Wat verwacht je van de samenwerking met ons bedrijf?
Ik verwacht vooral horloges die de tand des tijds doorstaan en mooie herinneringen met zich meedragen. Voor mij draait deze samenwerking niet alleen om een product – het gaat om de band, de geweldige mensen die ik onderweg ontmoet en de gedeelde energie die ons jarenlang bijblijft.
13. Welk Balticus-horloge ligt je het meest na aan het hart? Hoeveel en welke horloges van ons merk heb je in je collectie?
Mijn absolute favoriet, waar ik ook de meeste complimenten over krijg, is de Gwiezdny Pył (StarDust) Meteoryt. Het horloge is op een bijzondere manier verfijnd en heeft tegelijk ongelooflijk veel diepte en karakter. Het is gewoon prachtig.
Ik heb momenteel vier horloges van het merk in mijn collectie: de genoemde Gwiezdny Pył Meteoryt, een Moonfish in zilvergroen, een New Sky in zilverwit en een Gwiezdny Pył Power Reserve in het zwart – die laatste is suuuuperstijlvol!
Bedankt voor het gesprek, vol Braziliaans temperament en emotie.
