0

Zegarki militarne

Historia naręcznych zegarków jest mocno związana z wojskowością. To właśnie armia miała znaczny wpływ na popularyzację zegarków naręcznych oraz wprowadzenie wielu funkcjonujących do dziś rozwiązań.

Początek XX wieku przyniósł zmianę przyzwyczajeń w zakresie noszenia zegarków. Coraz częściej rezygnowano z klasycznych zegarków kieszonkowych na rzecz praktyczniejszych zegarków naręcznych. Jednak dopiero pierwsza wojna światowa przyczyniła się do popularyzacji zegarków noszonych na pasku na ręku. Jak do tego doszło?

 

 
 
Zegarek okopowy
 
Koordynacja działań piechoty podczas walk na polach bitew wymagała od oficerów poszczególnych oddziałów doskonałej koordynacji w czasie. W związku z tym do obowiązkowego wyposażenia dowódców różnych szczebli należał właśnie zegarek. Noszenie go na nadgarstku pozwalało na zachowanie wolnych rąk i umożliwiało szybkie sprawdzenie czasu, co zauważyli już brytyjscy żołnierze pod koniec XIX stulecia. Jednak dopiero podczas pierwszej wojny światowej masowe zapotrzebowanie na wytrzymałe na warunki atmosferyczne oraz praktyczne w użyciu zegarki spowodowało pojawienie się tak zwanych zegarków okopowych. Były to wytrzymałe czasomierze, które mogły być wykorzystywane przez żołnierzy podczas działań w polu. Noszenie zegarka na ręku pozwalało na szybkie sprawdzenie czasu bez odrywania rąk od broni w celu sięgnięcia do kieszeni, jak miało to miejsce w przypadku tradycyjnych zegarków kieszonkowych.
 
Zegarki w lotnictwie
 
Możliwość sprawdzenia godziny bez sięgania do kieszeni była szczególnie ważna dla pilotów samolotów. I choć ten nowy rodzaj broni stał się bardzo popularny podczas pierwszej wojny światowej, to prawdziwą modę na zegarki lotnicze można było zaobserwować dopiero w okresie międzywojennym. Dowództwo sił powietrznych poszczególnych państw wyposażało swoich lotników w zegarki ze względu na ich szerokie zastosowanie podczas lotów. Piloci i nawigatorzy mogli dzięki nim precyzyjnie obliczać kurs, z kolei obserwatorzy i bombardierzy wyliczać poprawki przy wyznaczaniu celów naziemnych. To właśnie w zegarkach lotniczych stosowano na szeroką skalę sekundniki czy nawet lunety z suwakiem logarytmicznym.
 
Zegarki lotnicze musiały spełniać kilka istotnych wymagań. W celu umożliwienia precyzyjnego sprawdzenia godziny nawet w warunkach słabego oświetlenia musiały posiadać duże, fosforyzujące cyfry i wskazówki. Ze względu na czytelność rzadko stosowano więcej niż trzy wskazówki – godzinową, minutową i sekundnik. Dodatkowo korona musiała być na tyle duża, aby umożliwiać jej pokręcanie bez zdejmowania rękawic. Prosty, czytelny design i stosunkowo duże rozmiary stały się od pierwszej połowy XX wieku znakami rozpoznawczymi zegarków lotniczych, które cieszą się niesłabnącą popularnością po dziś dzień.
 
Zegarki w marynarce
 
Popularyzacja zegarków dedykowanych dla marynarzy to okres po drugiej wojnie światowej, kiedy to w latach pięćdziesiątych mogliśmy zaobserwować pojawienie się wielu „morskich” modeli czołowych marek. Wykonane ze stali nierdzewnej w celu osiągnięcia niewrażliwości na działanie słonej wody, modele o podwyższonej wodoodporności trafiły do sprzedaży jednak już wcześniej – w latach dwudziestych. Lata trzydzieste to z kolei okres, w którym pojawiały się pierwsze zegarki przeznaczone dla nurków. Posiadały one podwyższoną odporność na działania ciśnienia i dużą powierzchnię luminescencyjną w celu działania w warunkach braku dostępu do światła. Specjalne zegarki dla nurków i załóg okrętów po raz pierwszy na szerszą skalę wprowadzono w okresie międzywojennym we włoskiej marynarce wojennej.